هوا تر است به رنگ هوای چشمانت

دوباره فال گرفتم برای چشمانت

اگر چه کوچک و تنگ است حجم این دنیا

قبول کن که بریزم به پای چشمانت

بگو چه وقت دلم را از یاد خواهی برد

اگر چه خوانده ام از جای جای چشمانت

دلم مسافر تنهای شهر شب بو هاست

که مانده در عملش کوچه های چشمانت

تمام آینه ها نذر یاس لبخندت

جنون آبی دریا خدای چشمانت

چه می شود تو صدایم کنی به لهجه موج

به لحن نقره ای و بی صدای چشمانت

تو هیچ وقت پس از صبر من نمی آیی

در انتظار چه فالیست جای چشمانت

به انتهای جنونم رسیده ام کنون

به انتهای خود و ابتدای چشمانت

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

کاش قطره اشکی بودم تا از گونه هایت جاری میشدم

و زیر پایت جان میدادم تا بدانی که دوستت دارم

جدایی را نمی خواستم خدا کرد

نمی دانم کدام ناکس تو را از من مرا از تو جدا کرد

دریای دلم گرفته بود رفتم کنار پنجره فریاد زدم:

یا تو بیا یا منو پیشت برسون

فدای تو نمیدونی بی تو چه زجری میکشم

حقیقتش واست بگم به اخرش رسیده ام

رفتی و من تنها شدم با غصه های زندگی

قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگی

حرف منو به دل نگیر همش از روغریبیه

رفتی و من غریب شدم چه دنیای عجیبیه

صبری که تو داده بودی دیگه داره تموم میشه

مگه نگفته بودی توبه من    مال منی تا همیشه