خوشا آن دم، که دلدارم تو باشی                

                                 بهار قلب بیمارم تو باشی

                                به باغ آرزوهایم شب و روز

                                گل صد برگ گلزارم تو باشی

              دو دستی باغ چشمانت به من مستی تعارف کرد                  

                        شبی که خواب دیدم فرصت انگور چیدن را

                       تمام هندسه را می پذیرم غیر از آن خط موازی را

              که رد کرده است فردای به همدیگر رسیدن را                           

                         باران مهربانيت از دور دست عشق

                          بر روح پاك ياس اميدم چكيده است

                              فرياد انتظار مرا از گلوي عشق

                            حتي افق به رسم تواضع شنيده است